روزنوشت من

انقد خوابیدم که الان خوابم نمی‌بره و این خطرناکه. 

آدم واقعا برای زندگی کردن به دلیل نیاز داره.

کتاب I fell in love with hope رو شروع کردم. به نظر میاد قراره کلی باهاش گریه کنم. 

خدایا به من توانی بده بلند شم درس بخونم

أبلغ عزیزاً في ثنایا القلبِ منزلُه
‏أني وإن کنتُ لا ألقاهُ، ألقاهُ.»
‏به عزیزی که جایگاهش در اعماق قلبم است بگو:
‏من اگرچه او را ملاقات نمی‌کنم، امّا (در دل و خیال) او را می‌بینم.

آخرش هم نتونستم ساعت خوابم رو درست کنم.

و سلام بر افسردگی بعد از جدایی :)

بازدهم تو آموزش مجازی به شدت میاد پایین و انگیزه‌م‌ رو از دست میدم. تو این شرایط بدتر هم شده و شاید شبیه افسرده ها شدم.

آدم گیر میکنه تو همون آدمایی که فکر میکرده خیلی راحت میتونه ازشون رد شه و بیاد بیرون

میگن برای کسی بمیر که حداقل برات تب کنه. تو که زنده و مرده ی من برات فرقی نداشت؛ چرا من هر روز برات مردم؟