روزنوشت من

خیلی عجیبه که با خودم گفتم مردن یه روز دیگه هم به تعویق افتاد.

اگه بخوام از این چند وقت بگم حقیقتا تو ناامیدی و خلاصه هر چی حس منفی بگین داشتم شنا می‌کردم و البته که الانم تو همین وضعم. یه دوست جدید نابغه پیدا کردم درست در جایی که فکرشو نمی‌کردم و همینطور از دوست های قدیمیم ناامید شدم. الان هم دارم با سرماخوردگی وسط تابستون دست و پنجه نرم می‌کنم البته امیدوارم که سرماخوردگی باشه.

خلاصه شرمنده اگه این پست سرشار از حس منفی بود.

دوست دارم دوستای جدید پیدا کنم و واقعا تنها راهکاری که به ذهنم می‌رسه اینه که برم بگم میشه با من دوست بشی؟

چه ناراحت کننده که خیلی از کسایی که دنبال می‌کردم دیگه نیستن.